Πώς βγάζουμε 4 παιδιά για βόλτα (Aφιερωμένο σε όλες τις μανούλες που έχουν πάνω απο 2 παιδάκια!)

Πολλoί θα αναρωτιέστε πως βγαίνουμε οικογενειακώς για βόλτα και πόσο δύσκολο είναι… Αυτό που έχω να πω είναι ότι ΝΑΙ είναι πολύ δύσκολο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Σίγουρα για να βγούμε για μια οικογενειακή βόλτα πρέπει να προγραμματιστούμε από πριν. Οι αυθόρμητες εξορμήσεις πριν αποκτήσουμε παιδιά η ακόμη και όταν όταν είχαμε μόνο το ένα μας παιδάκι, δεν είναι πλέον εφικτές. Όσο πιο πριν το προγραμματίσουμε τόσο πιο εύκολο είναι για μένα…

received_1462396783770583

Ετοιμάζω τα παιδιά, αφού τα ντύσω με τα καθαρά τους ρουχαλάκια, χορτασμένα και ευδιάθετα και αφού βάλω ό,τι αναγκαίο χρειάζεται στις τσαντούλες τους, τα μεταφέρω ένα – ένα στα καρεκλάκια τους στο αυτοκίνητο. Για να κερδίζω χρόνο, μπορεί με το ένα χέρι να κρατάω το παιδί και με το άλλο να κρατάω τις βαρυφορτωμένες τσάντες  με τα πράγματα τους,  την τσάντα μου και ό,τι άλλο  σκέφτηκαν εκείνη τη στιγμή να κουβαλήσουν μαζί τους. Πάντα όλο κάτι  μου πέφτει στην  διαδρομή και χωρίς να το έχω καταλάβει, κάνω την διαδρομή σπίτι- αυτοκίνητο το πιο λίγο είκοσι φορές..  Βάρη πολλά βάρη! Αν κάποιος μας παρακολουθούσε, θα υπέθετε ότι πάμε σίγουρα κάποιο ταξίδι.

Αφού λάβει ο κάθε ένας τη θέση του στο αυτοκίνητο, τελευταία μπαίνω εγώ, στην πιο στριμωγμένη θέση, ίσα ίσα που χωράω. (Και ο  σύζυγος στο τιμόνι όπως πάντα!)

Δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο ρόλο του μπαμπά τους. Χωρίς την συμμετοχή του, καμία βόλτα δεν θα ήταν εφικτή. Λειτουργούμε πάντα σαν ομάδα!

received_1462399767103618

Όταν φτάσουμε στο μέρος όπου προοριζόταν η βόλτα μας – για παράδειγμα στο πάρκο- σκορπάνε ένα εδώ άλλο εκεί , κάποτε συναντιούνται, ξανασκορπάνε σε διαφορετικές κατευθύνσεις, με διαφορετικές παρέες, ξανασυναντιούνται, πέφτουν, κλαίνε, σηκώνονται ξανά και εμείς να τις τρέχουμε από πίσω και να ευχόμαστε να είχαμε από ένα ακόμα ζευγάρι πόδια, για να τις προλαβαίνουμε και ακόμα ένα ζευγάρι μάτια για να τις παρακολουθούμε..

Όταν κάποια από όλες χτυπήσει και αρχίσει να κλαίει, τότε ακολουθούν  και αρχίζουν όλες το κλάμα και τρέχουν στην αγκαλιά μας για παρηγοριά! Μακάρι να είχα πιο μεγάλη αγκαλιά να χωρούσαν όλες μέσα..

received_1462396927103902

Ο χρόνος περνά τόσο γρήγορα μαζί τους, λες και όλα αυτά έγιναν μόνο μέσα σε μισή ώρα και μόλις τους ανακοινώσουμε ότι έφτασε η ώρα της επιστροφής στο σπίτι αρχίζει πάντα η γκρίνια και το πέσιμο στα πατώματα..

Όταν φτάσουμε πίσω στο σπίτι, με τρέχουνε  από πίσω με πολλή ενέργεια ακούραστα όπως πριν, με αγκαλιάζουν με τα μικρά  λερωμένα χεράκια  τους από το παιχνίδι, με κοιτάζουν με τα όμορφα ματάκια τους και αν μου πούν και ένα μαμά αγαπώ ( μαμά, σ’ αγαπώ ), τότε ξεχνώ όλα όσα έχω γράψει πιο πάνω! Τις λατρεύω!